Малиот Тео расте со сознанието дека не е обично дете, односно дека е „специјален“. Поради тоа, тој мора да оди на редовни посети кај психијатар и сѐ уште не може да заоди во нормално училиште и да има нормални другарчиња. Наместо тоа, здодевните денови ги исполнува со Хин, кој живее во орманот во детската соба на Тео и ги има сите атрибути на едно замислено другарче. Поради тоа што не е обично дете, Тео мора да се раководи според дневниот распоред, кој е обесен на ладилникот.

Но во него има едно празно поле – недела попладне – затоа што секоја недела попладне татко му на Тео некаде исчезнува, а Тео не смее да дознае каде. Како што созрева, Тео сѐ повеќе се оддалечува од своите родители. Сепак, дури ни самостојниот живот не го ослободува од загатката – и натаму останува празното поле, кое мора да се исполни...