Пациентот од собата 19 во својот монолог пред психијатарот раскажува за клучните точки на своето детство, растење, војување и татковство. Со спојувањето на сите нишки на таа трогателна приказна треба да се дојде до објаснувањето на чудниот чин на самоповреда, кој му претходи на разговорот. Во контрастот меѓу стравичните исповеди на војникот Вања и нежните сеќавања на Вања од времето пред војната, има цела вселена од одземени можности, цел еден потенцијален, но и ускратен живот.

Крајот на монологот пред психијатарот – кој можеби и не е психијатар – докажува дека Зоран Жмириќ е мајстор на неочекуваните пресврти и префинетата психолошка карактеризација.